دکتر شریعتی

خواهم رسید

              خواهم رسیبد....

جنون فانتزی دخترکی کر که گوشواره هایش را در مشت می گرفت  و روزی  عروسکش را در آغوش پر چین پیرزنی جا گذاشت  , امنیت زمستانی اندام نحیفش در پولیوری با بافت درشت و پف کرده ,   فصل ها انتخاب تنش بودند نه چشمهایش .

 جاده ی برفی و تنها یک جفت جای پا .  تبعیدی کوچک  آسمان پرواز را نیاموخته بود اگر چه  تکه های ابر٬ جوراب ساق پوش پاهای تکیده اش بود .

خیلی به بدنت می رسی

تنها چیزیه که برام مونده و اجازه نمی ده نبینمش

پس به فکر زیبا شدن افتادی

نه ، فقط به این خاطر که این تنها زیبایی مهار شدنیه

تو حتی نسبت به بدنت هم موضع می گیری

من فقط از ترس زشت بودنه که ترجیح می دم زیبا باشم

رابطه ترس و زیبایی ! تا به حال بهش فکر نکرده بودم

من اگه دستامو تو جیبت کنم کسی نمیگه دستهاشو پنهان کرده

خوب ؟!

ولی اگر پشتم بگیرمشون چرا

چی می خوای بگی ؟

من سردمه می خوام دستم تو جیب تو باشه

 نمی فهمم چی میگی ولی درکت می کنم٬ احمقانه است ؟

اصرار تو برای فهمیدن من احمقانه نیست ولی قابل درک هم نیست

خوب من تو رو  ... بهت علاقه دارم

من سردمه ...................

تنم هوای فاحشه ای را دارد که هنوز رنگ چشمهایش به عریانی اش می آید و همچون پیکره ای در عصر رنسانس مقابل چشمهای پر از خست و رغبت مردی است که شبی اتاق خواب اش را به موزه ای مبدل کرد .